2007/75 gegrond

inzake de klacht van
 
mr. drs. W.G.J. Bennink
 
tegen
 
de hoofdredacteur van de Texelse Courant
 
Bij brief van 7 september 2007 met een bijlage heeft mr. drs. W.G.J. Bennink te Mijdrecht (hierna: klager) een klacht ingediend tegen de hoofdredacteur van de Texelse Courant (hierna: verweerder). Hierop heeft G. Timmerman, hoofdredacteur, gereageerd in een brief van
1 oktober 2007 met vier bijlagen.
 
De zaak is behandeld ter zitting van de Raad van 26 oktober 2007 in aanwezigheid van  klager. Van de zijde van verweerder zijn Timmerman en R. de Lange, uitgever van de Texelse Courant, verschenen.
 
DE FEITEN
 
Op 28 augustus 2007 is in de Texelse Courant een artikel verschenen onder de kop “Zegsman vliegveld omstreden. ‘Bennink heeft voor- en tegenstanders’”. De intro van het artikel luidt:
 “Als de bewering van Piet Standaart (dat burgemeester Geldorp haar medebestuurders      
 niet over de brief heeft ingelicht) bij het rechte eind is, staat ook de geloofwaardigheid van woordvoerder Willem Bennink ter discussie. Wie is eigenlijk deze overkanter die al enige jaren in het bestuur van LVT zetelt?”
Verder bevat het artikel de volgende passages:
“Navraag leert dat deze oud-voorzitter van ACHA, in de volksmond de Amsterdamse vliegclub met Hilversum als thuisbasis, daar niet onomstreden is. ‘Een man die redelijk ferm is in het bepalen van zijn standpunten, op een wijze die niet door iedereen wordt gewaardeerd. Het Hilversumse vliegveld is verdeeld in twee kampen. Bennink heeft er voor- en tegenstanders’, aldus een zegsman die geen partij wil kiezen en wiens identiteit wel bij de redactie bekend is, maar die buiten schot wil blijven en daarom niet met zijn naam in de krant wil. Kees van Roon, vliegschoolhouder en examinator in Hilversum en Lelystad zit duidelijk niet in het kamp van Bennink. Van Roon: ‘Bennink is een gepensioneerd fiscaal jurist, die zich graag uitgeeft voor advocaat. Van de duivel dan. Een mannetje dat een voorstander van democratie zegt te zijn, zolang iedereen maar doet wat hij wil. Wat mij betreft volledig onbetrouwbaar en levensgevaarlijk. Ik heb twee keer aangifte tegen deze man gedaan. (…) Bennink is een man weermee je moet oppassen. Door te dreigen helpt hij het plezier om zeep. Hij was voorzitter van de vliegclub, maar na dat akkefietje met mij hebben de leden hem weggestemd. Hij is zo rancuneus als de pest en een schandvlek voor de luchtvaart. Wel een gladde prater en dat zal wel de reden zijn dat hij in het bestuur van het Texelse vliegveld is gekomen. Ik heb de directie van het vliegveld heel hoog zitten, maar hier snap ik dus helemaal niets van. Bennink is een man die je recht in de loop moet houden, anders steekt hij je in de rug.’ Geconfronteerd met deze uitspraken, reageert de anonieme zegsman: ‘Als voorzitter heeft Bennink Van Roon eens de wacht aangezegd als lid. Een krappe meerderheid van de leden is tijdens een speciale bijeenkomst, waarbij Bennink het voorzitterschap tijdelijk heeft overgedragen, akkoord gegaan met dit royement. Bennink is niet weggestemd, maar heeft zichzelf daarna niet meer herkiesbaar gesteld.’”
 
DE STANDPUNTEN VAN PARTIJEN
 
Klager stelt dat hij in het artikel ten onrechte in een kwaad daglicht is gesteld. Het artikel bevat leugens en is tendentieus. Verweerder heeft het artikel ten onrechte alleen op een bron gebaseerd waarmee klager in conflict is.
Bovendien heeft verweerder ten onrechte geen wederhoor toegepast. Dat later een ingezonden brief van zijn hand in de krant is geplaatst doet daaraan niet af, nu hij niet in het gewraakte artikel aan het woord is gelaten, aldus klager.
Ter zitting voegt klager hieraan toe dat verweerder hem niet op zijn mobiele telefoonnummer heeft gebeld, althans geen bericht op zijn voice-mail heeft achtergelaten, en ook geen contact heeft opgenomen met de NV Luchtvaartterrein.
 
Verweerder stelt dat het vliegveld van Texel al langere tijd het toneel is van ruzies en dat daarover veel is gepubliceerd. Klager was voor verweerder, net als voor veel andere Texelaars, een onbekende en zijn uitspraken als woordvoerder van de NV Luchtvaartterrein deden nogal wat stof opwaaien rond zijn persoon. Dit was voor verweerder reden om meer te weten te willen komen over klager. Hij kwam in contact met Van Roon, op een moment dat hij nog niet wist dat deze een conflict had met klager. Het interview met Van Roon waarin deze nogal van leer trok tegen klager, is vrijwel woordelijk weergegeven in het artikel.
Na het gesprek heeft verweerder contact gezocht met klager om een weerwoord te vragen, maar zonder succes. Ter zitting heeft Timmerman desgevraagd meegedeeld dat hij heeft geprobeerd klager op zijn mobiele telefoon te bereiken en dat er geen voice-mail kon worden ingesproken. Hij beschikte niet over het e-mailadres van klager en er was geen tijd om meer pogingen te ondernemen. Het plaatsen van een opmerking dat klager niet bereikbaar was voor commentaar, voegt volgens verweerder niets toe.
Om toch een andere kant van het verhaal te laten horen, heeft hij gesproken met een oud-Texelaar, die eveneens actief was op vliegveld Hilversum. Deze persoon maakte duidelijk dat er ruzie heerste op dat vliegveld, zoals met Van Roon, dat klager er voor- en tegenstanders heeft en dat klager Van Roon uit de vereniging had gezet, zodat voor de lezer duidelijk was uit welke hoek de kritiek op klager kwam. Door deze neutrale persoon aan het woord te laten heeft verweerder, binnen de mogelijkheden die hem op dat moment ter beschikking stonden, een beeld gegeven van de gespannen situatie in Hilversum en dat van twee zijden belicht.
Volgens verweerder bestond er een openbaar belang om tot publicatie over te gaan, aangezien er een gevoel van onbehagen heerste over klager en het functioneren van het bestuur van de NV Luchtvaartterrein en haar woordvoerder ter discussie stond. Gezien de vele vragen die verweerder bereikten en de toenemende onrust rond het vliegveld, vond hij het niet verantwoord om de publicatie uit stellen.
Ten slotte wijst verweerder erop dat hij een week na de gewraakte publicatie een ingezonden brief van klager heeft gepubliceerd, waarmee klager zijn kant van het verhaal heeft kunnen doen.
  

BEOORDELING VAN DE KLACHT
 
De Raad stelt voorop dat de journalist bij het publiceren van beschuldigingen dient te onderzoeken of voor de beschuldigingen een deugdelijke grondslag bestaat. Bijzondere zorgvuldigheid is geboden bij de publicatie van beschuldigingen die afkomstig zijn van personen die ten tijde van de publicatie van het artikel in conflict zijn met de beschuldigde, of anderszins belanghebbende zijn. Zeker wanneer tegengestelde belangen en emoties een rol spelen, laten geschillen zich over het algemeen niet op een verantwoorde wijze beschrijven aan de hand van feiten en beweringen zoals deze door een der partijen gepresenteerd worden. In deze gevallen mag de betrouwbaarheid van één bron als brenger van objectieve feiten niet zonder meer worden aangenomen. (zie punten 2.3.1. en 2.2.5 van de Leidraad van de Raad voor de Journalistiek en vgl. onder meer RvdJ 2007/60)
 
Het artikel bevat een aantal beschuldigingen aan het adres van klager die hem ernstig diskwalificeren. Deze beschuldigingen zijn bovendien afkomstig van een persoon waarmee klager in conflict is. Niet is gebleken dat de geuite beschuldigingen worden ondersteund door andere, onafhankelijke bronnen. Aldus is niet gebleken dat voor de berichtgeving voldoende grondslag bestond.
 
Voorts past de journalist, indien dit redelijkerwijs mogelijk is, wederhoor toe bij betrokkenen die door een publicatie worden gediskwalificeerd, ook wanneer zij hierin slechts zijdelings een rol spelen. De beschuldigde krijgt voldoende gelegenheid om, zonder onredelijke tijdsdruk, bij voorkeur in dezelfde publicatie te reageren op de aantijgingen. (zie punt 2.3.1. van de Leidraad van de Raad en vgl. onder meer RvdJ 2007/6)
 
Verweerder heeft gesteld dat hij geprobeerd heeft klager telefonisch te bereiken, hetgeen klager heeft betwist. Verder heeft verweerder gesteld dat hij niet langer met publicatie kon wachten gezien de onrust rond het vliegveld. Hij heeft zich daarbij beroepen op het openbaar belang van publicatie.
 
Naar het oordeel van de Raad heeft verweerder niet aannemelijk gemaakt dat hij voldoende serieuze pogingen heeft ondernomen klager te bereiken om diens visie op de kwestie te vernemen. Overigens had verweerder kunnen vermelden dat klager niet bereikbaar was, maar dat heeft hij nagelaten. De Raad deelt de mening van verweerder niet dat in deze zaak snelle publicatie – zonder wederhoor – vanuit een ernstige misstand of maatschappelijk belang te verdedigen is. Aangezien de beschuldigingen betrekking hebben op klager, kan niet worden geconcludeerd dat verweerders aan de verplichting tot toepassing van wederhoor hebben voldaan door een anonieme zegsman aan het woord te laten. (vgl. onder meer RvdJ 2003/6)
 
De Raad komt dan ook tot de slotsom dat verweerder grenzen heeft overschreden van hetgeen – gelet op de eisen van journalistieke verantwoordelijkheid – maatschappelijk aanvaardbaar is, door over klager te berichten zoals hij heeft gedaan en na te laten voldoende wederhoor toe te passen.
 

BESLISSING
 
De klacht is gegrond.  
 
De Raad verzoekt verweerder deze beslissing integraal of in samenvatting in de Texelse Courant te publiceren.
 
Aldus vastgesteld door de Raad op 12 december 2007 door mr. A. Herstel, voorzitter, T.R. Harkema, mw. F. Santing, mw. drs. P.C.J. van Schaveren en mr. A.H. Schmeink, leden, in tegenwoordigheid van mw. mr. D.C. Koene, secretaris, en mw. mr. drs. M.M. van der Smissen, plaatsvervangend secretaris.